خلقت آدم (ع) / بررسي دلالت هاي آن در الهيات و علوم انساني از ديدگاه علامه طباطبايي

اين کتاب پژوهشي تحليلي در باب مسئله خلقت آدم(ع) است که با تمرکز بر آراي تفسيري و فلسفي علامه طباطبايي سامان يافته است. اثر مي‌کوشد نشان دهد که آيات مربوط به آفرينش انسان در قرآن، صرفاً گزارش‌هاي تاريخي يا اسطوره‌اي نيستند، بلکه واجد دلالت‌هاي عميق وجودشناختي و انسان‌شناختي‌اند. نويسنده با اتکا به تفسير الميزان، مفاهيمي چون خلافت انسان، تعليم اسماء و کرامت ذاتي بشر را به‌صورت نظام‌مند تحليل مي‌کند. در اين چارچوب، خلقت آدم نقطه آغاز فهم جايگاه انسان در نسبت با خدا، جهان و تاريخ تلقي مي‌شود.
کتاب نشان مي‌دهد که علامه طباطبايي با رويکردي عقلاني–تفسيري، مسئله آفرينش انسان را از تقابل ساده‌انگارانه علم و دين فراتر مي‌برد. نسبت ميان آفرينش دفعي، سير تکويني انسان و امکان تفسير غيرتقليل‌گرايانه از داده‌هاي علوم تجربي بررسي مي‌شود. اثر تأکيد مي‌کند که از منظر علامه، انسان موجودي صرفاً زيستي يا تاريخي نيست، بلکه داراي ساحتي معنوي و غايت‌مند است. اين نگاه، مبنايي نظري براي پيوند الهيات اسلامي با پرسش‌هاي معاصر علوم انساني فراهم مي‌آورد.
در بخش پاياني، دلالت‌هاي نظري خلقت آدم براي مباحثي چون اخلاق، آزادي، مسئوليت و کرامت انساني واکاوي مي‌شود. کتاب نشان مي‌دهد که فهم قرآني از انسان مي‌تواند بديلي جدي براي انسان‌شناسي‌هاي تقليل‌گراي مدرن ارائه دهد. اين اثر نمونه‌اي از گفت‌وگوي روشمند ميان تفسير قرآن، فلسفه اسلامي و علوم انساني است.