دعاي دريا

برکرانه اي مهتابي پدري، پسر خفته اش را در آغوش ميکشد و چشم به راه دميدن سپيده و رسيدن قايقي مي مانند.
پدر با پسرش از تابستان هاي طولاني دوران کودکي اش ميگويد.
و از خانه پدربرگ او در سوريه، از خش خش برگ هاي زيتون در نسيم از بع بع بزهاي مادر بزرگ او، از تلق تلوق ديگ و قابلمه ياد ميکند. همچنين حکايت شهر پر هياهوي حمص با کوچه هاي شلوغ، مسجد و بازار بزرگ را در روزگاري باز ميگويد.
که هنوز از آسمان بمب بر سرشان نباريده بود و فراريشان نداده بود...