قصر پرندگان غمگين

ناگهان احساس كرد كه با همه اشياي خانه‌شان بيگانه است. پيش‌ترها گلدان‌ها و درخت‌ها و رخت‌هاي آويخته بر طناب‌ها را را نشانه‌اي از زندگي و تكاپو مي‌ديد، ولي اينك احساس مي‌كرد كه خودش از زندگي تهي مي‌شود. وقتي وارد اتاق شد، قبل از همه تابلويي توجهش را جلب كرد... تابلو چند پرنده تنها كه روي قفسي خالي نشسته و به افقي دور خيره شده‌اند... براي نخستين بار احساس كرد كه پرنده‌ها به اين مي‌انديشند كه پرواز كنند يا به قفس برگردند. سال‌ها بود اين تابلو را مي‌نگريست و آن را به عنوان بخشي ابدي از ديوار مي‌نگريست. تابلو طوري به ديوار چسبيده بود كه در لابه‌لاي جريان طبيعي اشياء غرق شده و زير موج كشنده منظره‌هاي تكراري محو شده بود. يك لحظه خودش را مثل همان تابلو ديد... مثل چيزي كه همواره اينجا در ميان اشياء بوده و كسي را نديده است. خودش هم تبديل به بخشي از اشياء شده بود...