در باب بينايي و رنگ ها

کتاب «در باب بينايي و رنگ‌ها» اثري راهبردي از آرتور شوپنهاور است که نخستين بار در سال 1816 ميلادي به چاپ رسيد. اين رساله که در دوران جواني نويسنده و تحت تأثير مستقيم همکاري‌هاي او با يوهان ولفگانگ فون گوته نگاشته شده، تلاشي نظام‌مند براي پيوند دادن مفاهيم عميق فلسفي با يافته‌هاي علوم طبيعي و فيزيولوژي است.
شوپنهاور در اين اثر با رويکردي انتقادي نسبت به فيزيک نور نيوتن، مدعي است که رنگ نه يک ويژگي ذاتي در اجسام و نه صرفا حاصل شکست فيزيکي نور، بلکه پديده‌اي است که در تعامل مستقيم با اندام بينايي انسان معنا پيدا مي‌کند. او با تکيه بر سنت ايدئاليسم استدلال مي‌کند که ادراک بصري فعاليتي خودجوش از سوي سوژه است؛ به اين معنا که چشم انسان تنها يک گيرنده غيرفعال نيست، بلکه با فعاليت‌هاي دروني خود، جهان رنگي را در ذهن بازنمايي مي‌کند.
اين نگاه پيش‌درآمدي حياتي بر شاهکار فلسفي او يعني «جهان همچون اراده و تصور» محسوب مي‌شود که در آن جهان مادي را چيزي جز «تصور» ذهن ناظر نمي‌داند.