سوبژكتيويته (انديشه هايي درباب خويش تن از فرويد تا هاراوي )

اين کتاب اثري نظري و ميان‌رشته‌اي است که به بررسي تاريخي و مفهومي «سوبژکتيويته» در انديشه مدرن و معاصر مي‌پردازد و نشان مي‌دهد مفهوم «خويشتن» چگونه در بسترهاي فلسفي، روان‌کاوانه و علوم انساني دگرگون شده است. نقطه آغاز بحث با روان‌کاوي کلاسيک و نقش ناخودآگاه در فروپاشي تصور سوژه شفاف و خودآگاه شکل مي‌گيرد، جايي که زيگموند فرويد بنيان‌هاي سوبژکتيويته عقل‌گرايانه را به چالش مي‌کشد. کتاب نشان مي‌دهد که از اين پس «خويشتن» نه امري يکپارچه، بلکه ساختاري شکاف‌دار، تاريخي و متأثر از نيروهاي بيروني تلقي مي‌شود. در اين چارچوب، سوژه ديگر مالک کامل انديشه و کنش خود نيست، بلکه در شبکه‌اي از ميل، زبان و قدرت شكل مي گيرد.
در ادامه، اثر به تحولات قرن بيستم مي‌پردازد و نقش زبان، گفتمان و بدن را در بازتعريف سوبژکتيويته بررسي مي‌کند. انديشه‌هاي پساساختارگرايانه، فمينيستي و مطالعات علم و فناوري نشان مي‌دهند که سوژه همواره در نسبت با ساختارهاي اجتماعي و تکنولوژيک ساخته مي‌شود. در اين مسير، نظريه‌هاي متأخر با عبور از انسان‌محوري کلاسيک، بر سياليت، چندپارگي و موقعيتي‌بودن خويشتن تأکيد مي‌کنند. کتاب به‌ويژه نشان مي‌دهد که چگونه مرز ميان طبيعت و فرهنگ، ذهن و بدن، و انسان و ماشين در فهم جديد از سوژه فرو مي‌ريزد.
در فصل‌هاي پاياني، انديشه دونا هاراوي به‌عنوان نقطه اوج اين دگرگوني‌ها مطرح مي‌شود، جايي که سوبژکتيويته در پيوند با فناوري، زيست‌سياست و شبکه‌هاي غيرانساني فهم مي‌گردد. خويشتن در اين خوانش، نه ثابت و نه صرفاً انساني، بلکه برساخته‌اي رابطه‌اي و چندسطحي است. کتاب تصويري منسجم از تحول مفهوم سوبژکتيويته از مدرنيته تا نظريه‌هاي معاصر ارائه مي‌دهد.