نيچه در نقد كانت

اين کتاب به بررسي انتقادي مواجهه فريدريش نيچه با فلسفه انتقادي ايمانوئل کانت مي‌پردازد و نشان مي‌دهد که نقد نيچه بر کانت صرفاً مخالفتي سطحي نيست، بلکه حمله‌اي ريشه‌اي به مباني معرفت‌شناسي و اخلاق کانتي است. اثر توضيح مي‌دهد که نيچه چگونه مفهوم «سوژه شناسنده»، عقل خودبنياد و ساختار پيشيني شناخت را به‌عنوان برساخته‌هايي تاريخي و روان‌شناختي افشا مي‌کند. در اين چارچوب، فلسفه کانت به‌مثابه تداوم نوعي اخلاق مسيحيِ پنهان تفسير مي‌شود. کتاب نشان مي‌دهد که نقد نيچه متوجه «شرايط امکان ارزش‌گذاري» در فلسفه کانت است، نه صرفاً نتايج آن.
در بخش‌هاي تحليلي، نسبت نيچه با مفاهيم کليدي کانتي چون وظيفه، قانون اخلاقي و غايت‌مندي عقل بررسي مي‌شود. نيچه اخلاق کانتي را اخلاقي ضد‌زندگي مي‌داند که بر انکار ميل، بدن و تکثر نيروها استوار است. اثر نشان مي‌دهد که نيچه به‌جاي اخلاق تکليف‌محور، بر اخلاقي مبتني بر آفرينش ارزش‌ها و اراده معطوف به قدرت تأکيد مي‌کند. در اين مسير، عقل نزد کانت به‌عنوان نيرويي سرکوب‌گر و هنجارساز نقد مي‌شود.
کتاب همچنين جايگاه اين نقد را در کليت پروژه تبارشناسانه نيچه روشن مي‌سازد. نشان داده مي‌شود که نقد کانت براي نيچه بخشي از نقد گسترده‌تر متافيزيک غرب است. اين اثر امکان مقايسه‌اي دقيق ميان عقلانيت انتقادي کانت و ضد‌متافيزيک نيچه‌اي را فراهم مي‌کند.