درآمدي معرفت شناختي به زبان دين

اين کتاب به‌طور متمرکز به مسئله «زبان دين» از منظر معرفت‌شناسي مي‌پردازد و مي‌کوشد روشن کند که گزاره‌هاي ديني چگونه معنا دارند و چه نسبتي با صدق، توجيه و معرفت برقرار مي‌کنند. نويسنده بحث را با طرح اين پرسش آغاز مي‌کند که آيا زبان دين ناظر به واقعيت است يا صرفاً کارکردي نمادين، عاطفي يا تجويزي دارد. در اين چارچوب، تمايز ميان زبان توصيفي، استعاري، اسطوره‌اي و هنجاري به‌عنوان پيش‌فرضي ضروري براي تحليل دقيق گفتار ديني معرفي مي‌شود.
در بخش‌هاي تحليلي، ديدگاه‌هاي مهم فلسفه دين و فلسفه تحليلي زبان درباره معنا و صدق گزاره‌هاي ديني بررسي مي‌شوند؛ از نظريه‌هاي شناخت‌گرا که زبان دين را واجد ارزش صدق مي‌دانند تا رويکردهاي نا‌شناخت‌گرا که آن را بيانگر نگرش، تعهد يا شيوه زيست تلقي مي‌کنند. نويسنده با اتکا به مباحثي چون ارجاع، انسجام، قرينه‌گرايي و نقش بافت زباني، نشان مي‌دهد که بسياري از نقدهاي واردشده به زبان دين ناشي از به‌کارگيري معيارهاي نادرست معرفت‌شناختي است. در اين مسير، نسبت تجربه ديني، ايمان و زبان به‌دقت واکاوي مي‌شود.
در نهايت، کتاب از موضعي دفاع مي‌کند که زبان دين را مي‌توان واجد نوعي عقلانيت معرفتي دانست، مشروط بر آنکه منطق خاص آن به‌رسميت شناخته شود. زبان دين نه زبان علم تجربي است و نه صرفاً زبان احساس، بلکه گونه‌اي متمايز از گفتار معنادار است که در افق خاصي از فهم و زيست انساني عمل مي‌کند. درآمدي معرفت‌شناختي به زبان دين اثري است تحليلي و دقيق که براي دانشجويان فلسفه، الهيات و علاقه‌مندان به مباحث فلسفه دين، چارچوبي مستند و روشمند فراهم مي‌آورد.