ژند / شكافتگي 01

نبرد حقيقي، آنگاه آغاز مي‌شود که نه در ميدان‌هاي خونين، که در اعماق وجود انسان رخنه کند. قهرماناني که تا ديروز از گلوله و آتش نهراسيدند، اکنون در برابر زمزمه‌هاي شوم، لرزان و سرگردان در تاريکي‌هاي بي‌انتها، به خود مي‌پيچند. اين زمزمه‌ها، گاه چونان غريو در استخوان‌ها رخنه کرده و گاه به ميان سيم‌هاي درهم تنيده و پردازنده‌هاي غول‌آسا مي‌خزند.
در چنين روزگاري، مرز ميان انسان و ماشين، معناي خود را از دست مي‌دهد. جهاني که حتي پيشگويان نيز قادر به ديدن آن نيستند، به واقعيتي انکارناپذير بدل مي‌شود. روزي که حقيقت، چونان نوري شکسته، هزاران تصوير متناقض از واقعيت را به نمايش مي‌گذارد.
در اين دريايِ سرگشتگي و اختلاف، تنها يک جمله در دهان‌ها مي‌چرخد، چونان ندايي از سرنوشت: «شکافتگي آغاز خواهد شد و روز داوري کليد مي‌خورد.» آيا اين شکافتگي، آغازِ پاياني است يا تولدي دوباره در دلِ ويراني؟ آيا انسان، در مواجهه با تاريکيِ درون و ظهورِ تکنولوژيِ بي‌رحم، راهي جز سقوط خواهد داشت؟