دشنه آدمكش (بخش دوم) / مجموعه سرير شيشه اي 3.5 #

حتي اگر تا آخرين لحظه‌ي زندگي‌اش هم طول مي‌کشيد، بالاخره روزي حقيقت را درمي‌يافت؛ حقيقتِ اينکه چه کسي اين مصيبت را بر سر «سم» آورده بود. وقتي ارابه‌ي مرگبار وارد سايه‌ي عظيم تونلي در دل ديوار شد، اشک‌هايش را به سرعت پاک کرد. صداي شلاق که زوزه مي‌کشيد و زنجيرهايي که ناله مي‌کردند، او را به خود آورد. در آن لحظه، با هوشياري کامل، هر جزئي از محيط اطراف را در ذهن سپرد. شانه‌هايش را به عقب داد، ستون فقراتش را صاف کرد و با صدايي لرزان اما مصمم زمزمه کرد: «اسم من سلينا ساردوثينه است و من نمي‌ترسم!»
ارابه از ميان ديوار گذشت و در تونل تاريک متوقف شد. سلينا سرش را بالا گرفت. قفل ارابه باز شد و دريچه‌اي از نور خاکستري به درون تابيد. نگهبانان، که در پس‌زمينه‌ي اين نور، چيزي جز سايه‌هايي وهم‌آلود نبودند، دست‌هايشان را به سمت او دراز کردند. سلينا اجازه داد او را بگيرند و از ارابه بيرون بکشند. نمي‌ترسم! سلينا با قامتي استوار، سرش را بالا گرفت و گام به درون معادن نمک انداوير نهاد.