يك روز به آسمان خواهم رفت

داستان "يك روز به آسمان خواهم رفت" از ديدگاه سه فرزندِ خانواده‌اي پنج نفره روايت مي‌شود: "فيچ"، "برد" و "کَش". هر يک از اين کودکان با چالش‌هاي منحصر به فردِ خود روبرو هستند و در طولِ داستان، ماجراهايي که برايشان رخ مي‌دهد، بازگو مي‌شود؛ از اين رو، مي‌توان تجربه‌ي شخصي هر يک را از نزديک لمس کرد. "برد"، نوجوانِ باهوشي است که روياي فضانورد شدن را در سر مي‌پروراند، اما در پي رويدادهايي که رخ مي‌دهد، اين آرزو را دست‌نيافتني مي‌يابد. "فيچ" در محيطِ مدرسه رفتاري پرخاشگرانه از خود نشان مي‌دهد و در برقراري ارتباط با همکلاسي‌هايش با مشکلاتي مواجه است. "کَش" نيز نسبت به ورزشِ محبوبش، بسکتبال، احساسِ بي‌انگيزگي مي‌کند. با اين حال، در نهايت، هر يک به نتيجه‌اي شخصي و منحصر به فرد براي خود دست مي‌يابند.
عدمِ درکِ کودکان، مقايسه‌ي آن‌ها با يکديگر و فشردنِ آن‌ها به چارچوب‌هاي دلخواهِ خانواده، جز سرخوردگي عايدي نخواهد داشت. نويسنده در اين کتاب مي‌کوشد تا بيان کند که کودکان از رفتارها و اختلافاتِ والدين آگاهند و به‌سادگي و با قياس، مي‌توانند آن‌ها را در ذهنِ خود ثبت کنند.