افسانه ي ايكاباگ

مارش‌لندي‌ها افسانه‌ي ايکاباگ را از نسلي به نسل ديگر و به‌صورت شفاهي روايت مي‌کردند و آوازه‌اش همه‌جا پيچيده بود، تا جايي که حتي به شوويل هم رسيده بود. ديگر کمتر کسي پيدا مي‌شد که اين قصه را نشنيده باشد. البته مثل اغلب افسانه‌ها، روايت اين داستان با توجه به راوي کمي تفاوت داشت. با اين حال، هسته‌ي اصلي همه‌ي روايت‌ها يکي بود: موجودي در شمالي‌ترين بخش اين سرزمين، در باتلاقي تيره و معمولاً مه‌آلود که هيچ انساني جرئت نزديک شدن به آن را نداشت، زندگي مي‌کرده است. مي‌گفتند غذاي اين هيولا کودکان و گوسفندان بوده‌اند. گاهي هم زنان و مردان بالغي که راه را گم مي‌کردند و نيمه‌شب بيش از حد به باتلاق نزديک مي‌شدند، قرباني آن مي‌شدند.
«افسانه‌ي ايکاباگ» داستاني است که رولينگ نگارش آن را هم‌زمان با نوشتن هري پاتر آغاز کرد، اما ناگهان تصميم گرفت کنار بگذارد و بيش از 10 سال آن را در اتاق زيرشيرواني رها کند. شايد تنها نکته‌ي مثبت همه‌گيري ويروس کرونا اين بود که او دوباره تصميم گرفت غبار زمان را از ايکاباگ پاک کند، آن را به پايان برساند و در اختيار خوانندگان بگذارد!