در سرزمين نورمور / موريگان كرو

گربه‌ي آشپزخانه مرده بود، و موريگان خودش را مقصر مي‌دانست. نمي‌دانست چه زماني يا چگونه اين اتفاق افتاده، فقط حدس مي‌زد شايد شب قبل چيزي سمي خورده باشد. هيچ نشاني از گازگرفتگي يا چنگ زدنِ حيواني ديگر، مثل روباه يا سگ، روي بدن گربه نبود. اگر آن رگه‌ي کوچک خون خشکيده کنار دهانش نبود، مي‌شد فکر کرد خوابيده است.
اما بدنش سرد و بي‌حرکت بود. موريگان وقتي در نور کم‌رنگ صبح زمستان جسد گربه را ديد، روي زمين نشست، ميان گل‌ولاي، و با اخمي عميق بر پيشاني به او خيره شد. دستش را از سر تا نوک دم پشمالوي گربه کشيد و زمزمه کرد: «ببخشين، گربه‌ي آشپزخونه.» بعد با خودش انديشيد که بهترين جا براي دفن او کجاست و اينکه بايد از مادربزرگش پارچه‌اي تميز بگيرد تا بدن گربه را در آن بپيچد. اما کمي بعد منصرف شد و تصميم گرفت کار ديگري بکند…