مخمصه / مرزهاي درهم شكسته 2

باد سرد از وزيدن باز ايستاد و تنها بلورهاي ريز يخ که به پوست فرامرزخان چسبيده بودند، به جاي ماند. جفتي چشم سرخ به جلو نزديک مي‌شد و سپس پيکري افراشته، با قامتي دو برابر فرامرزخان، از دل تاريکي پديدار گشت. اين هيبت يکپارچه تاريک، ردايي تيره بر تن داشت که به آن نمايي انساني مي‌بخشيد؛ اما فرامرزخان جز آن ردا، تاريکيِ کليِ پيکر و چشمان سرخش، چيزي نمي‌ديد. ناگهان، از زير ردا، دستي شبيه دست انسان نمايان شد؛ پنج انگشت دراز و خميده به رنگ چشمان سرخ، و ناخن‌هايي تيز که چون خنجر مي‌درخشيدند. دست به جلو آمد و بر شانه‌ي فرامرزخان قرار گرفت…